روزنامه خراسان نوشت: فارغ از این که مفاد توافق احتمالی چه باشد و این که آیا واقعا توافقی امضا شود یا نه، این چند نکته را باید درباره هرگونه توافقی در این مقطع در نظر داشت:
اول: این صرفاً یک توافق برای پایان دادن به جنگ جاری است، نه توافقی برای حل و فصل نهایی مسائل بین ایران و آمریکا؛ جنگی که آمریکا و اسرائیل با هدف نابودی ایران آغاز کردند و به اهداف خود نرسیدند و حالا مجبور به پایان آن از طریق توافق شدند.
دوم: مسائل بین ایران و آمریکا و خصوصاً ایران و اسرائیل، به سطح و مرحلهای از نبرد موجودیتی رسیده است که عملا جز با پیروزی قاطع یکی از دو طرف پایان نخواهد یافت و چیزهایی مثل این مذاکرات و توافقات و… تأثیر خاصی در این مسیر ندارد و صرفاً مرحلهای است که باید طی شود تا به مرحله نبرد نهایی برسیم.
سوم: کارکرد اصلی این توافق، نه پذیرش حاکمیت ما بر تنگه هرمز است(که بدون توافق نیز به هرحال پذیرفته شده است) نه آزادی داراییهای بلوکهشده ایران و نه هیچ آورده واقعی دیگری که در متن توافق به آن تصریح شده باشد، بلکه کارکرد واقعی آن، به تعویق افتادن نبرد نهایی و تعیینکننده پیروز قطعی است. در واقع کارکرد اصلی آن، فرصت تنفس و بازسازی توان رزم آفندی و پدافندی و آمادهشدن برای یک نبرد تمام عیار و بزرگ است. فرصتی که دو طرف از آن به سود خود بهره خواهند برد.
