این کشف در جریان بررسیهای باستانشناسی مرتبط با پروژههای عمرانی انجام شد. هرچند این قلعه بین سالهای 1994 تا 2004 بهطور گسترده مرمت شده بود، اما با اجرای طرحهای ساختمانی جدید، پژوهشهای باستانشناسی همچنان در بخشهای مختلف آن ادامه دارد.
به گزارش فرادید؛ کاوش اخیر در محدودهای حدود 225 متر مربع و در نزدیکی بخش غربی قلعه انجام شد؛ جایی که قرار بود یک اتاق فنی جدید ساخته شود. با وجود آسیبهایی که در اثر فعالیتهای ساختمانی پیشین به محوطه وارد شده بود، باستانشناسان موفق شدند بقایای یک کف آجری به مساحت حدود 30 متر مربع را کشف کنند که احتمالاً بخشی از یک فضای متعلق به اوایل دوره مدرن بوده است. همچنین تعدادی کاشی کف با لعاب سبزرنگ مربوط به اوایل قرن شانزدهم میلادی نیز از این محل به دست آمد.
اما مهمترین یافته این کاوش، یک ظرف سفالی بلند با گردنی باریک و دارای سه پایه بود که سطح بیرونی آن تا حدی با لعاب سبز و بخش داخلی آن با لعاب زرد پوشیده شده بود. پژوهشگران قدمت این ظرف را به سدههای پانزدهم یا شانزدهم نسبت داده و آن را یک بالن یا ظرف تقطیر مورد استفاده در فرایندهای کیمیاگری شناسایی کردهاند.
این ظرف در گذشته دارای قطعهای گنبدیشکل در قسمت بالایی بوده است. هنگام گرم کردن مواد، بخارهای تولیدشده در داخل دستگاه متراکم میشدند و سپس به صورت جداگانه جمعآوری میشدند.
اگرچه کیمیاگری بیشتر با تلاش برای تبدیل فلزات عادی به طلا شناخته میشود، اما کیمیاگران قرون وسطی و اوایل دوران مدرن نقش مهمی در شکلگیری علوم شیمی، متالورژی و پزشکی داشتند. آنها از فرایند تقطیر برای تولید اسیدهای معدنی مانند اسید سولفوریک و اسید نیتریک، استخراج عصارههای گیاهی، تهیه داروها و همچنین تولید الکل تقطیرشده استفاده میکردند.
در آن دوران، ظروف سفالی و شیشهای برای چنین آزمایشهایی ترجیح داده میشدند، زیرا باور بر این بود که ظروف فلزی میتوانند مواد در حال پردازش را آلوده کنند.
با وجود بررسیهای انجامشده، هیچ اثری از بقایای شیمیایی در داخل ظرف کشفشده پیدا نشد؛ بنابراین باستانشناسان نتوانستند مشخص کنند چه موادی در آن تقطیر میشده است. با این حال، این یافته تصویری ارزشمند از فعالیتهای علمی، تجربی و احتمالاً کیمیاگری را ارائه میدهد که شاید چند صد سال پیش در داخل دیوارهای قلعه گناندشتاین انجام میشده است.
