علائم روی فَکهای فسیلشده نشان میدهد که این اختاپوسها فکهای بسیار قویای داشتند و از آنها برای شکستن شکارهای سختپوست استفاده میکردند. اندازه بزرگ، قدرت فک و نشانههایی از هوش، آنها را در بالای زنجیره غذایی دریایی قرار میدهد. این یافتهها نشان میدهد که تصور قدیمی دانشمندان از اکوسیستمهای دریایی دوران کرتاسه باید بازنگری شود، زیرا تا پیش از این تصور میشد شکارچیان اصلی فقط مهرهداران بزرگی مثل مزوزارها و پلیزئوسورها بودهاند.
به گزارش فرادید؛ در این مطالعه، دانشمندان ابتدا 15 فک فسیلشده اختاپوس که پیشتر در ژاپن و جزیره ونکوور کشف شده بود را دوباره بررسی کردند و سپس 12 فک فسیل جدید را با استفاده از فناوری پیشرفته دیجیتال در ژاپن یافتند. این تحقیقات نشان داد که دو گونه منقرضشده اختاپوس بالهدار وجود داشته است: یکی نانایموتئوتیس یلتزکی و دیگری نانایموتئوتیس هاگارتی.
با مقایسه اندازه فکها با اختاپوسهای امروزی، طول بدن نانایموتئوتیس یلتزکی حدود 3 تا 8 متر و طول نانایموتئوتیس هاگارتی حدود 7 تا 19 متر برآورد شد. بر اساس این برآورد، نانایموتئوتیس هاگارتی میتواند بزرگترین بیمهره کشفشده تاکنون باشد و جزو بزرگترین موجودات اقیانوسهای دوران کرتاسه محسوب شود. برای مقایسه، اختاپوس غولآسای امروزی حدود 12 متر و مزوزارهای آن دوران حدود 17 متر طول داشتند.
فکهای این اختاپوسها همچنین نشانههایی از فرسایش نابرابر داشتند که نشان میدهد آنها از فکهای خود برای خرد کردن شکارهای سختپوست استفاده میکردند و این رفتار نشانهای از هوش و تواناییهای پیشرفته آنهاست. بنابراین، این اختاپوسها نه تنها عظیمالجثه بودند، بلکه شکارچیانی هوشمند و بسیار قدرتمند در اقیانوسها محسوب میشدند.
با این حال، برخی از کارشناسان میگویند برآورد طول دقیق این موجودات همچنان دارای محدودهای احتمالی است و اندازه بزرگ آنها بهتنهایی نشاندهنده جایگاه برترشان در زنجیره غذایی نیست. با وجود این، همه پژوهشگران بر این نکته توافق دارند که نانایموتئوتیس شکارچی بزرگی بوده و نقش مهمی در اکوسیستم دریایی دوران کرتاسه ایفا میکرده است.
